Vorige vrijdag (27augustus2009) zijn de Vossen opnieuw uit hun hol gekropen. Momenteel pennen zij aan een project (werktitel ‘VEDETTE’) waarvan het idee 2 jaar geleden aan hun brein ontsproten is. Het verhaal heeft ondertussen al enkele facelifts ondergaan en lijkt zo langzamerhand vorm te krijgen. (Hieronder één van onze eerste logo’s, ook nog zonder facelift en inktosuctie)
Ondertussen is het hier een beetje stil. Laat ons hopen stilte voor de storm, want we blijven schrijven natuurlijk. Tot het bittere eind. Schrijven, schrappen, zweten, schrappen, zwoegen, schrappen, feedback en helemaal opnieuw. Nu we hebben een goed idee. Rest ons enkel nog om alles zwart op wit te krijgen. Peace of cake denk je dan, maar niets is minder waar. Scenarioschrijven is 1% idee/inspiratie en 99% uitwerking/transpiratie. Al doende leert een vos zijn streken. Wordt vervolgd…
into magic
into poetry
into Penn
Wat een beklijvende prent. Geniaal, trouwens waargebeurd, verhaal. Beeldschone beelden, waarvan je je als cinefiel de vraag stelt; hoe hebben ze dat in godsnaam gedaan. Alles gedragen op de golven van Eddie Vedders vocalen en de geniale protagonist, Emile Hirsch. Magisch. Toverkunst die je diep raakt. Dit is veel meer dan film, dit is wellness voor de ogen, maar dan in de wildernis. Into the Wild.
weetjes
*er werd 8maand gedraaid en alles op lokatie
*Penn volgde Emile 4maand om zeker te zijn van zijn keuze voor hem als protagonist
*het duurde 10jaar voor Penn om zijn film gedraaid te krijgen, omwille van het waargebeurde verhaal en de onderhandelingen met de nabestaanden.
Heel lekker hoor, te vinden op de vroegmarkt van Diksmuide.
Wat blijft me bij van de film nieuwe film van Patrice Toye(Rosie). De schitterende muziek van John Parish, de fantastische zand in flat scene, de traagheid, het verhaalidee, en het thema:oude liefde roest niet… Maar al bij al niet echt een film die blijft hangen, mss door de tweede act die zich afspeelt op een eiland dat beter onbewoond was gebleven. Act 1 en 3 daarentegen(terug in Brussel) konden me wel beklijven en ergens kwam er spontaan een gebroeders Coen gevoel bij me op. Mss omwille van de Barton Fink-achtige flatlokatie in de film. Dus wat blijft me nu eigenlijk bij van de film? (N)iets.
Blijkbaar een Italiaanse serie(La Piovra). Ken het niet.
De beste vlaamse film die ik ooit zag. Helemaal mijn ding. Die eenzaamheid, vervreemding die er heden ten dagen heerst in dorpen. Schitterend weergegeven. Wie kent tegenwoordig zijn medemens nog? En dan die statische shots, hedendaagse decors die toch anders bekeken worden, gesloten gordijnen, overdreven gesorteerde winkelrekken, sobere rauwe belichting. Misschien iets teveel bekende koppen, maar ja… Gewoonweg geniaal en dat voor een debuut. Dat beloofd. Beklijvend en nazinderend.
The test of a work of art is, in the end, our affection for it, not the ability to explain why it is good.
No film for easy eyes. Of hoe complex kan je een simpel verhaal vertellen en er nog mee wegkomen ook. Waarschijnlijk zijn alleen de Coen Brothers er toe in staat. Kortom een geniale horcomwestern prent. Spanning van begin tot eind en dat in een langzame film. Maar langzaam is mooi. Trouwens ook een woord dat niet snel kan uitgesproken worden. Alsook subliem in deze achtervolgingsfilm is het feit dat de drie hoofdpersonages (the good, the bad and the regular one) elkaar ook in geen enkele scene face to face treffen. Gelukkig is er het vierde personage ‘het weidse dorre landschap van Texas’ dat alles laat samensmelten in een beklijvende sfeer die lang blijft nazinderen. Handen op elkaar voor de tweekoppige Coendraak. Had ik maar een broer.
Opmerkelijke scenes:
-de dialoogscene bij de winkelier met de ‘coin toss’ van Xavier Bardem.
-de scene waarin Josh Brolin de achtervolgende hond neerknalt.
Qua sfeer komen we hier in een grauwe arena terecht. Een soort kruising van ‘the Full Monty’ meets ‘in the Name of the Father’. Stephen Daldry, trouwens ook regisseur van The Hours, dompelt ons onder in een wereld van mietjes en vechters, van werkers en stakers, van ballet en boksen. Het verhaal is enigszins voorspelbaar, maar wekt toch empathie bij de kijker. Er is plaats voor een lach en een traan, doch zorgt de plotse 180° ompoling van de vader van Billy voor verbazing. Uiteraard is dit een enorme hiaat in het scenario ofwel werd er om productionele redenen geknipt. Ook de broer van Billy is overdreven neergezet, karikaturaal. De vertolking van Billy zelf dan door Jamie Bell (King Kong, Flags of our Fathers, Hallam Foe) is dan wel weer indrukwekkend te noemen. Al bij al een interessante prent, die het ook wel heeft van sommige snelle montage momenten en schitterende overgangen die bruggen maken met de tijd. Schoon, maar met schoonheidsfouten.
