When Harry Met Sally

Mr Ink en Mr Knight proberen zich te bekwamen in het schrijven van komedie. Het was daarom een goed idee om When Harry Met Sally eens te herbekijken.

Want waarom is deze romantische komedie zo goed?
(oke, eerst moet je weten dat de film natuurlijk de nodige ‘cheesy’ momenten kent en men gaat regelmatig over the top, maar dat hoort nu eenmaal bij het genre he, en wij vinden dat persoonlijk helemaal niet erg, dat de film daarnaast de nodige voorspelbare momenten kent is ook logisch)

Wel eerst en vooral: het scenario (natuurlijk) maakt deze film zo goed.
Dat is eigenlijk in principe al onvoorstelbaar: 90 minuten lang gaat het alleen maar over relaties en dan vooral eigenlijk over de relaties van Harry, Sally en de vooral uiteraard de relatie tussen de twee.
En dat blijft dan 90 minuten lang super leuk en boeiend.
Ga d’r maar aan staan.

Het eerste deel van de film (zo’n drie kwartier) bestaat haast enkel uit dialogen tussen Harry en Sally! Dialogen in de auto, in een restaurant, in het vliegtuig, over de telefoon. Die dialogen zijn echt heel leuk en scherp geschreven, hele kiene observaties over mannen en vrouwen en alles wat zich daartussen af kan spelen.
Er moet wel meteen bij gezegd worden dat regisseur Rob Reiner en scenariste Nora Ephron konden beschikken over twee geweldige komische acteurs (de tweede reden waarom deze film zo goed is): Billy Crystal en Meg Ryan. Zeker de laatste is sprankelend en een lust voor het oog. (haar ‘fake-orgasm’ scene in het restaurant is een classic en heel slim geregisseerd).
Nora Ephron gebruikt daarnaast allerlei komische scenario-technieken die heel slim zijn toegepast, maar die lastig zijn uit te leggen zonder de film erbij. De techniek dat je als kijker meer weet dan de personages speelt de scenariste in ieder geval voortdurend heel slim uit, en belangrijk: met altijd een komisch effect.

De personages Harry en Sally komen aanvankelijk qua karakter totaal niet overeen: ze vinden elkaar niet leuk en niet grappig, maar gedurende het verloop van het verhaal maken ze een evolutie (!) mee die heel logisch is, maar tegelijkertijd haast ongemerkt subtiel plaatsvindt. Echt heel knap geschreven.

De film volgt alle conventies van de romantische komedie, iemand die mee keek zei bijvoorbeeld: “Ik vind m goed hoor, maar tis wel een vijftv film eigenlijk?”. Hieruit blijkt dat de film niet afwijkt van de romcom-conventies. Toen we de volgende dag weer spraken over de film, gaf degene toe dat het eigenlijk wel veel beter was dan de doorsnee romcoms.
En dat is alweer zo geniaal aan de film: je denkt eigenlijk de hele tijd met een leuke romcom te maken te hebben, maar uiteindelijk is het een film die veel langer blijft natrillen, juist omdat er van de romcom paden wordt afgeweken en er stiekem veel dieper wordt gegraven. Bepaalde uitspraken zijn diepzinniger dan je op het eerste gezicht doorhebt. Grappen zijn scherp en de teksten slim en vlot.
Eén van de meest romantsiche momenten uit de film is aan het einde wanneer Sally tegen Harry zegt: “I hate you, I hate you!”. Als je dat kunt dan kun je veel he.
Zo is de film een aaneenschakeling van heerlijke vondsten, heerlijke dialogen en heerlijke ideeën. Eén waar je als beginnend comedy-scenarist veel van kunt leren.

Ocean’s Twelve

Dit weekend op tv het zeer vermakelijke Ocean’s Twelve gezien.
Een chique vormgegeven film over niets eigenlijk, maar wel leuk om naar te kijken.
De plotwendingen waren af en toe volkomen ongeloofwaardig en toch maakt je dat als kijker geen bal uit, want alles wordt met een soort elegante flair gebracht en de acteurs hebben echt lol in hun werk merk je (ja, ze zien er ook goed uit natuurlijk).
Twee opvallende trucs gebruiken scenarist George Nolfi en regisseur Steven Soderbergh:

- Ze laten een deel weg uit het scenario om vervolgens later te tonen wat er werkelijk is gebeurd. Zo is er een oud manuscript (ofzo) gestolen en pas als de rechercheur op de plaats van het misdrijf is zie je in een flashback hoe de mannen van Ocean de roof hebben gedaan.

- Een heel grappig procedé vond ik de running gag van een stel conversaties. Zo zitten Brad Pitt en George Clooney in een hotelkamer naar Happy Days te kijken. Pitt zit zijn hart uit te storten over een oude liefde. Wanneer hij klaar is, is het een tijdje stil waarna Clooney iets volledigs triviaals zegt over Happy Days. En dan is de scene meteen afgelopen. Geeft een heel grappig effect en er waren een aantal keren conversaties die op die manieren waren geschreven.

There will be blood

Ladies and Gentlemen. Amaj, amaj, amaj. Daniel Day-Lewis als Daniel Plainview. Chapeau, chapeau, chapeau. Wat een openingsscene. Twintig minuten zonder ook maar één woord dialoog. En wat een eindscene waarin de protagonist de antagonist wordt en toch nog het onderspit moet delven voor de antagonist die de protagonist wordt(ik blijf vaag voor diegene die nog moeten gaan kijken). Maar op wat voor een manier. Niet normaal dit grenst aan het geniale. Dit is één van die scenes waarvoor een film herinnert zal worden. Net zoals die middelvingerscene van Top Gun of de Phone Home scene van E.T. Om maar te zwijgen over wat er tussenin allemaal gebeurt. Grootse thema’s zoals het hebzuchtige kapitalisme en de Amerikaanse katholieke kerk(when ambition meets faith) worden hier kleinschalig, welliswaar op een indrukwekkende manier, weergegeven in slechts twee personages, waarin acteur Paul Dano(beter bekend als de zwijgende puber in de oscarhit ‘Little Miss Sunshine’) misschien iets te jong gecast is voor de rol. Ofwel is het Daniel Day-Lewis die eigenlijk veel te goed is en al de rest naar huis speelt. Of misschien was het wel een trucje van regisseur/scenarist/producent Paul Thomas Anderson om zo het verschil tussen de twee werelden iets explicieter tegenover elkaar uit te spelen. Het lijstje van P.T.Anderson is op zijn minst ook al indrukwekkend te noemen.
1993 Cigarettes & Coffee
1996 Hard Eigh
1997 Boogie Nights
1999 Magnolia
2002 Punch-Drunk Love (deze staat nog altijd op mijn must see lijstje)
2007 There will be blood

Daniel Day-Lewis zou voor het neerzetten van zijn karakter honderden stemopnames van die tijd beluisterd hebben, want toendertijd sprak men immers anders. En inderdaad ik moet zeggen dat dat heel impressionant overkomt de manier waarop hij Plainview een stem geeft. Alsook zijn ietwat gebogen houding en stijve manier van stappen komen als meer dan geniaal over. Lewis is een rolmodel van hoe een acteur zijn job serieus zou moeten nemen. En dan is er nog de voortreffelijke muziek van Jonny Greenwood, één van de radiohoofden. Dat kan niet meer mis natuurlijk. There will be cinema zolang Lewis en Anderson leven, maar laten we vooral ook het boek ‘Oil’ van Upton Sinclair(schitterende naam trouwens) niet vergeten waarmee het allemaal begon.

the Machinist

‘k Heb net een meesterlijke thriller gezien met een supermagere Christian Bale, die nog amper 50kg weegt en 30kg vermagerd is voor de rol, niet normaal hij lijkt wel een monster.
Wat een prent. The Machinist.

Wat een scenario, zo donker, angstwekkend en griezelig. Pure old school noir.
Het was blijkbaar een spekscript dat heen en weer gereisd heeft van producer tot producer,
maar geen enkele producent had er geld voor.
Tot een bepaald punt de regisseur (Brad Anderson) zich erachter zet
en toch geld vindt, maar door het mindere budget genoodzaakt is om alles in Barcelona te draaien, ook de nevenrollen worden vertolkt door b-acteurs, maar daarom zeker niet minder goed. Persoonlijk hou ik enorm van films met minder bekende acteurs/actrices, maar ook acteurs/actrices die een enorme transformatie doorgaan zoals Bale kunnen me bekoren. In België deed Filip Peeters iets soortgelijks voor zijn rol in de voortreffelijke ‘Hel van Tanger’.
Wat een fotografie. Een heel kille bijna kleurloze sfeer die echt wel de denkwereld van protagonist Trevor Reznik(prachtige naam trouwens) verbeeldt, alles lijkt realistisch maar voelt toch aan alsof elk sprankeltje leven uit de film gezogen wordt. Schitterend om zien hoe Bale deze, geen moment vervelende, film op zijn uitgemergelde schouders draagt.
En wat een muziek van de hand van Roque Banos.

Opmerkelijk: Let ook op de diverse verwijzingen naar Dostojevski. Niet alleen leest Trevor Reznik Dostojevski’s ‘The Idiot‘ en verwijst een bord in de 666 tunnel naar ‘Crime and Punishment‘, maar de film zelf heeft ook duidelijk elementen van Dostojevski’s werk.

Man man man man man man, terecht een film die succes geoogst heeft.

volver

‘k Heb gisteren ‘VOLVER’ van Almodovar gezien.
Altijd moeilijk om na het zien van zijn films een mening te geven
,maar na de film een nacht te laten bezinken en een interview met Almodrama(zoals ze grappend woordspelen met zijn naam) over de film te hebben gelezen, moet ik toch weer toegeven wat voor een geniale prent het wel is met een geniaal openingsshot waarin enkele vrouwen in volle wind grafzerken aan het schoonmaken zijn.

Volver betekent ‘terugkeren’
en in het verhaal keren twee zussen(waaronder Penelope Cruz, die een enorme prestatie neerzet en bewijst dat niet alleen haar uiterlijk haar carrière vooruit helpt) terug naar hun geboortedorp.
Hun overleden moeder keert terug naar de levenden. Almodovar keert terug naar zijn geboortestreek om de film op te nemen(het terugkeren naar de moederschoot als het ware).
Alsook keert hij terug naar het iets luchtigere komische verhaal na zware films als(la mala education en hable con ella)

Wist je trouwens dat Vanilla Sky een remake is van ‘ABre los ojos’ van Amenabar (in beide films speelt la Cruz, die wel ns de Madonna van Madrid genoemd wordt, hetzelfde personage, waaruit de Amerikaanse versie dan de kortstondige verhouding Cruise-Cruz ontstond)

Aan almodovar werd de vraag gesteld wat eigenlijk zijn geheim is als regisseur van zoveel vrouwenrollen?
Almodovar: “Eerst wordt er lang gerepeteerd. We lezen samen het scenario, ik geef uitleg over de personages en ik vertel vooral wat ze tussen de regels door moeten lezen. Bij het repeteren van de dialogen let ik vooral op de toon die ze gebruiken. Op dat moment merk ik ook of er zaken zijn waar zij het moeilijk mee hebben. En dan- en dat is een fundamentele etappe van het werk- pas ik het personage aan, adapteer ik de rol aan de acteur/actrice die ik gekozen heb. Het eindresultaat is dat men de indruk krijgt dat alleen die actrice/acteur die rol had kunnen spelen. In feite is het scenario dus pas klaar als de repetitieperiode afgelopen is. Er blijven daarna nog aanpassingen mogelijk, want een draaiperiode is iets levends. Maar die aanpassingen zijn daarom nog geen compromissen.”

En volgens Almodovar was het moeilijkste aan het schrijven van VOLVER de synopsis, want zijn verhalen laten zich heel moeilijk samenvatten.

De huiscomponist van Almodovar is Alberto Iglesias, die vroeger vaak werkte met Medem(’Tierra’, ‘Lucia y el sexo’,…) en ondertussen internationaal doorgebroken met composities voor ‘the Constant Gardener’(waarvoor hij een oscarnominatie kreeg), ‘the Kite Runner’ en ondertussen ook voor de nieuwe van Steven Soderbergh, ‘Guerrilla’ over Che Guevara die in 2008 in roulatie gaat. Over een topcomponist gesproken. Of hoe toptalent elkaar vindt.

Opmerkelijk: tijdens Cannes 2006 werd de prijs voor beste actrice - voor het eerst in de festivalgeschiedenis- collectief toegekend aan de vrouwelijke ensemblecast, met o.m. Penélope Cruz, Carmen Maura, Lola Duenas en Chus Lampreave.

Tijdens het schrijven en draaien denkt Almodovar nooit aan het publiek, maar zodra de film klaar is, doet hij niets anders.

Mr.THRILLER

Ondertussen hebben de Vossen mogen kennismaken en samenwerken met Luc Deflo de Belgische bestsellerauteur in het misdaadgenre. Ondanks zijn duistere fantasie een heel aangenaam mens en een plezier om bij te vertoeven en pennen. We moeten ons dringend eens verdiepen in zijn literatuur. Samen met hem en Mr.Smoke werken we aan een verhaal met de werktitel ‘Connected’.

Dubbel njet

Afwijzing. Elke schrijver heeft er in zijn loopbaan vroeg of laat mee te maken. De meest ervaren en succesvolle schrijvers worden er nog steeds mee geconfronteerd net als de beginnende schrijvers. Fox2Pus mag dan ook weer wat ervaring toevoegen in zijn jonge bestaan. Maar we bevinden ons niet in het minste gezelschap: zo werd de Da Vinci Code afgewezen alsmede On The Road (Kerouac) en Animal Farm (George Orwell). Lees hier door wie.

Ondanks het positieve advies van onze VAF rapporteur (Hans Herbots) zijn de beide FOX2PUS treatments (’Noir’ & ‘Pinanti is Pinanti’) dus toch afgekeurd. Over hoe je hiermee om kunt gaan en gemotiveerd kunt blijven schrijven geeft de als altijd uitstekende blog van Jonathan Wolff welkom advies. Daarin kun je ook iets lezen over scriptwriter Tom Perrotta, die jarenlang afwijzingen moest slikken voordat hij Election en Little Children schreef.

Niet te lang bij de pakken neer blijven zitten dus, in het geval van Fox2Pus was dat ongeveer één middag. En ondertussen leggen we ook de laatste hand aan een nieuw project (’Frans&Frit’) dat we schrijven voor LivingStone. Nobody said it was easy, maar Fox2Pus zal niet rusten alvorens we de top bereikt hebben. Wordt vervolgd… (foto: Hans Herbots sprekend met God tijdens de opnames van Windkracht10)

Cercle-Club

Vorige maandag 14jan2008 opnieuw research gedaan voor ons ‘Pinanti is pinanti’ scenario. Ditmaal waren de vossen compleet. Knight met het notitieboekje bij de hand en Ink met de camera in aanslag. We kregen een ongemeen spannende cupmatch voorgeschoteld, een echte kraker van formaat, die doorspekt werd met 3rode kaarten en een dwalende scheidsrechter. Tijdens de rust dachten we even op ons gemak een pintje te pakken in de kantine die zich in de betonnen bunker van de oost-tribune bevindt, maar het was er drummen tot en met. Gelukkig leverde dit fantastisch infomateriaal op voor de vossen. Zo kwamen we ook in contact met een deel van de Blauw-Zwart boys, een clubsupportersvereniging van Waregem, alwaar ook de ondertussen beroemde Philip en Eddy ook lid van zijn. Een ander lid van hen had wel een heel merkwaardige tattoo en  had er ook helemaal geen probleem mee om eventjes uit de kleren te gaan om deze te laten vereeuwigen door Ink. De eerste contacten waren een feit. De vossen dragen deze blauw-zwart boys nu al in hun hart. Ze overwegen zelfs om met blauwzwarte inkt te gaan pennen.

derde keer, goede keer

Ondertussen heeft de Nederlandse regisseur van onze kortfilm ‘Death is not the End’ een eerste heel geslaagde testaffiche ontworpen. Het zal waarschijnlijk de derde keer zijn dat ons verhaal verfilmd zal worden. Een eerste maal was tijdens de Rutger Hauer masterclass van begin vorig jaar en een tweede maal was vorige zomer in het eigenzinnige Estland, alwaar het verhaal VERESIDEMED werd gedoopt. In beide gevallen vielen de resultaten tegen, maar de interesse voor het originele verhaal blijft en wordt zo binnenkort ingediend voor KORT 2008. Laat ons duimen. Derde keer, goede keer.

Pinanti, Platini, Panini & Panenka

De legendarische pinanti van Panenka en een panini van Platini, wat wil een voetbalsupporter nog meer? Prachtige woorden toch hé. Alsook de legendarische uitspraken hieromtrend zoals:

Voetbal is oorlog

De bal is rond

Er stond maar één ploeg op het veld

Pinanti is pinanti

…

Als research op ons voetbalsupportersverhaal, een soort Vlaamse ‘Full Monty’ werd de eersteklassewedstrijd Club-Anderlecht binnenstebuiten bekeken door één van de vossen. Hieronder enkele interessante prentjes die ons zeker vooruithelpen in ons verhaal. Niet alleen de ogen, maar ook de oren stonden wijd open, want voetbaltaal is toch iets moois. Een klein voorbeeldje.

2supporters van Club staan na de wedstrijd aan te schuiven voor een pak friet, voor het gemak benoemen we ze Eddy & Philip

Eddy: “voor mij een bakske Hassan, zonder zwijnevlees, hahahah”(Hassan = egyptische speler van Anderlecht, die slecht gespeeld heeft)

Philip:”hahaha, wel keb ik tog respect voor Leterme zulle.”(Leterme=vlaamse formateur van België, die ook slecht gespeeld heeft)

Eddy:”Waarom?”

Philip:”wel Milquet zet em int zak en ol de vloamingne loatn em voalne, ik niet zulle, respect!”

Philip klopt met zijn vuist op zijn hart, ondertss krijgt Eddy zijn frieten

Eddy: “ah mijn bakske Hassan doar goame ne keer goe in deurebijtne, haha?

Philip…”hahaha, ik loate leterme nie vallne, respect”

Philip klopt nogmaals op zijn hart

Eddy:”ik keb doar gin respect voor zulle.”

Philip:”oe woarom?”

Eddy:”wel hij es suppporter van Standard”

Philip:”oeie, echt woar, tons zakt mijn respect zulle.

Philip en Eddy:”hahahahahah”

(net naast het stadion in Brugge ligt het kerkhof, in Argentinië is zelf een ploeg met een supporterskerkhof, supporters kunnen er hun eeuwige rustplaats reserveren)

meer foto’s van Club-Anderlecht vind je ook op de fotoblog van Mr.INK

en via deze link kan je de verschillende supporterssites bezoeken en foto’s genomen door de supporters zelf ontdekken. Hoogst interessant. Wat een research…

En dan om te eindigen is er nog het echte verhaal van Clubsupporters Eddy & Philip