(n)iemand

Wat blijft me bij van de film nieuwe film van Patrice Toye(Rosie). De schitterende muziek van John Parish, de fantastische zand in flat scene, de traagheid, het verhaalidee, en het thema:oude liefde roest niet… Maar al bij al niet echt een film die blijft hangen, mss door de tweede act die zich afspeelt op een eiland dat beter onbewoond was gebleven. Act 1 en 3 daarentegen(terug in Brussel) konden me wel beklijven en ergens kwam er spontaan een gebroeders Coen gevoel bij me op. Mss omwille van de Barton Fink-achtige flatlokatie in de film. Dus wat blijft me nu eigenlijk bij van de film? (N)iets.

octopus

Blijkbaar een Italiaanse serie(La Piovra). Ken het niet.

Een ander zijn geluk

De beste vlaamse film die ik ooit zag. Helemaal mijn ding. Die eenzaamheid, vervreemding die er heden ten dagen heerst in dorpen. Schitterend weergegeven. Wie kent tegenwoordig zijn medemens nog? En dan die statische shots, hedendaagse decors die toch anders bekeken worden, gesloten gordijnen, overdreven gesorteerde winkelrekken, sobere rauwe belichting. Misschien iets teveel bekende koppen, maar ja… Gewoonweg geniaal en dat voor een debuut. Dat beloofd. Beklijvend en nazinderend.

Kubrick

The test of a work of art is, in the end, our affection for it, not the ability to explain why it is good.

No country for old men

No film for easy eyes. Of hoe complex kan je een simpel verhaal vertellen en er nog mee wegkomen ook. Waarschijnlijk zijn alleen de Coen Brothers er toe in staat. Kortom een geniale horcomwestern prent. Spanning van begin tot eind en dat in een langzame film. Maar langzaam is mooi. Trouwens ook een woord dat niet snel kan uitgesproken worden. Alsook subliem in deze achtervolgingsfilm is het feit dat de drie hoofdpersonages (the good, the bad and the regular one) elkaar ook in geen enkele scene face to face treffen. Gelukkig is er het vierde personage ‘het weidse dorre landschap van Texas’ dat alles laat samensmelten in een beklijvende sfeer die lang blijft nazinderen. Handen op elkaar voor de tweekoppige Coendraak. Had ik maar een broer.

Opmerkelijke scenes:

-de dialoogscene bij de winkelier met de ‘coin toss’ van Xavier Bardem.

-de scene waarin Josh Brolin de achtervolgende hond neerknalt.

©blake loosli

Billy Elliot

Qua sfeer komen we hier in een grauwe arena terecht. Een soort kruising van ‘the Full Monty’ meets ‘in the Name of the Father’. Stephen Daldry, trouwens ook regisseur van The Hours, dompelt ons onder in een wereld van mietjes en vechters, van werkers en stakers, van ballet en boksen. Het verhaal is enigszins voorspelbaar, maar wekt toch empathie bij de kijker. Er is plaats voor een lach en een traan, doch zorgt de plotse 180° ompoling van de vader van Billy voor verbazing. Uiteraard is dit een enorme hiaat in het scenario ofwel werd er om productionele redenen geknipt. Ook de broer van Billy is overdreven neergezet, karikaturaal. De vertolking van Billy zelf dan door Jamie Bell (King Kong, Flags of our Fathers, Hallam Foe) is dan wel weer indrukwekkend te noemen. Al bij al een interessante prent, die het ook wel heeft van sommige snelle montage momenten en schitterende overgangen die bruggen maken met de tijd. Schoon, maar met schoonheidsfouten.

the fox factory

Ondertussen zijn deVossen verkozen om deel te nemen aan een workshop van The Script Factory tijdens het filmfestival van Gent. Onze pennen staan op scherp.