Archief voor april, 2008

When Harry Met Sally

Posted in Info on april 21, 2008 by Mark Bouwmeester

Mr Ink en Mr Knight proberen zich te bekwamen in het schrijven van komedie. Het was daarom een goed idee om When Harry Met Sally eens te herbekijken.

Want waarom is deze romantische komedie zo goed?
(oke, eerst moet je weten dat de film natuurlijk de nodige ‘cheesy’ momenten kent en men gaat regelmatig over the top, maar dat hoort nu eenmaal bij het genre he, en wij vinden dat persoonlijk helemaal niet erg, dat de film daarnaast de nodige voorspelbare momenten kent is ook logisch)

Wel eerst en vooral: het scenario (natuurlijk) maakt deze film zo goed.
Dat is eigenlijk in principe al onvoorstelbaar: 90 minuten lang gaat het alleen maar over relaties en dan vooral eigenlijk over de relaties van Harry, Sally en de vooral uiteraard de relatie tussen de twee.
En dat blijft dan 90 minuten lang super leuk en boeiend.
Ga d’r maar aan staan.

Het eerste deel van de film (zo’n drie kwartier) bestaat haast enkel uit dialogen tussen Harry en Sally! Dialogen in de auto, in een restaurant, in het vliegtuig, over de telefoon. Die dialogen zijn echt heel leuk en scherp geschreven, hele kiene observaties over mannen en vrouwen en alles wat zich daartussen af kan spelen.
Er moet wel meteen bij gezegd worden dat regisseur Rob Reiner en scenariste Nora Ephron konden beschikken over twee geweldige komische acteurs (de tweede reden waarom deze film zo goed is): Billy Crystal en Meg Ryan. Zeker de laatste is sprankelend en een lust voor het oog. (haar ‘fake-orgasm’ scene in het restaurant is een classic en heel slim geregisseerd).
Nora Ephron gebruikt daarnaast allerlei komische scenario-technieken die heel slim zijn toegepast, maar die lastig zijn uit te leggen zonder de film erbij. De techniek dat je als kijker meer weet dan de personages speelt de scenariste in ieder geval voortdurend heel slim uit, en belangrijk: met altijd een komisch effect.

De personages Harry en Sally komen aanvankelijk qua karakter totaal niet overeen: ze vinden elkaar niet leuk en niet grappig, maar gedurende het verloop van het verhaal maken ze een evolutie (!) mee die heel logisch is, maar tegelijkertijd haast ongemerkt subtiel plaatsvindt. Echt heel knap geschreven.

De film volgt alle conventies van de romantische komedie, iemand die mee keek zei bijvoorbeeld: “Ik vind m goed hoor, maar tis wel een vijftv film eigenlijk?”. Hieruit blijkt dat de film niet afwijkt van de romcom-conventies. Toen we de volgende dag weer spraken over de film, gaf degene toe dat het eigenlijk wel veel beter was dan de doorsnee romcoms.
En dat is alweer zo geniaal aan de film: je denkt eigenlijk de hele tijd met een leuke romcom te maken te hebben, maar uiteindelijk is het een film die veel langer blijft natrillen, juist omdat er van de romcom paden wordt afgeweken en er stiekem veel dieper wordt gegraven. Bepaalde uitspraken zijn diepzinniger dan je op het eerste gezicht doorhebt. Grappen zijn scherp en de teksten slim en vlot.
Eén van de meest romantsiche momenten uit de film is aan het einde wanneer Sally tegen Harry zegt: “I hate you, I hate you!”. Als je dat kunt dan kun je veel he.
Zo is de film een aaneenschakeling van heerlijke vondsten, heerlijke dialogen en heerlijke ideeën. Eén waar je als beginnend comedy-scenarist veel van kunt leren.

Advertenties

Ocean’s Twelve

Posted in film on april 14, 2008 by nyklyn

Dit weekend op tv het zeer vermakelijke Ocean’s Twelve gezien.
Een chique vormgegeven film over niets eigenlijk, maar wel leuk om naar te kijken.
De plotwendingen waren af en toe volkomen ongeloofwaardig en toch maakt je dat als kijker geen bal uit, want alles wordt met een soort elegante flair gebracht en de acteurs hebben echt lol in hun werk merk je (ja, ze zien er ook goed uit natuurlijk).
Twee opvallende trucs gebruiken scenarist George Nolfi en regisseur Steven Soderbergh:

– Ze laten een deel weg uit het scenario om vervolgens later te tonen wat er werkelijk is gebeurd. Zo is er een oud manuscript (ofzo) gestolen en pas als de rechercheur op de plaats van het misdrijf is zie je in een flashback hoe de mannen van Ocean de roof hebben gedaan.

– Een heel grappig procedé vond ik de running gag van een stel conversaties. Zo zitten Brad Pitt en George Clooney in een hotelkamer naar Happy Days te kijken. Pitt zit zijn hart uit te storten over een oude liefde. Wanneer hij klaar is, is het een tijdje stil waarna Clooney iets volledigs triviaals zegt over Happy Days. En dan is de scene meteen afgelopen. Geeft een heel grappig effect en er waren een aantal keren conversaties die op die manieren waren geschreven.

There will be blood

Posted in film on april 8, 2008 by nyklyn

Ladies and Gentlemen. Amaj, amaj, amaj. Daniel Day-Lewis als Daniel Plainview. Chapeau, chapeau, chapeau. Wat een openingsscene. Twintig minuten zonder ook maar één woord dialoog. En wat een eindscene waarin de protagonist de antagonist wordt en toch nog het onderspit moet delven voor de antagonist die de protagonist wordt(ik blijf vaag voor diegene die nog moeten gaan kijken). Maar op wat voor een manier. Niet normaal dit grenst aan het geniale. Dit is één van die scenes waarvoor een film herinnert zal worden. Net zoals die middelvingerscene van Top Gun of de Phone Home scene van E.T. Om maar te zwijgen over wat er tussenin allemaal gebeurt. Grootse thema’s zoals het hebzuchtige kapitalisme en de Amerikaanse katholieke kerk(when ambition meets faith) worden hier kleinschalig, welliswaar op een indrukwekkende manier, weergegeven in slechts twee personages, waarin acteur Paul Dano(beter bekend als de zwijgende puber in de oscarhit ‘Little Miss Sunshine’) misschien iets te jong gecast is voor de rol. Ofwel is het Daniel Day-Lewis die eigenlijk veel te goed is en al de rest naar huis speelt. Of misschien was het wel een trucje van regisseur/scenarist/producent Paul Thomas Anderson om zo het verschil tussen de twee werelden iets explicieter tegenover elkaar uit te spelen. Het lijstje van P.T.Anderson is op zijn minst ook al indrukwekkend te noemen.
1993 Cigarettes & Coffee
1996 Hard Eigh
1997 Boogie Nights
1999 Magnolia
2002 Punch-Drunk Love (deze staat nog altijd op mijn must see lijstje)
2007 There will be blood


Daniel Day-Lewis zou voor het neerzetten van zijn karakter honderden stemopnames van die tijd beluisterd hebben, want toendertijd sprak men immers anders. En inderdaad ik moet zeggen dat dat heel impressionant overkomt de manier waarop hij Plainview een stem geeft. Alsook zijn ietwat gebogen houding en stijve manier van stappen komen als meer dan geniaal over. Lewis is een rolmodel van hoe een acteur zijn job serieus zou moeten nemen. En dan is er nog de voortreffelijke muziek van Jonny Greenwood, één van de radiohoofden. Dat kan niet meer mis natuurlijk. There will be cinema zolang Lewis en Anderson leven, maar laten we vooral ook het boek ‘Oil’ van Upton Sinclair(schitterende naam trouwens) niet vergeten waarmee het allemaal begon.